Arazoa geu garela hamaika bider entzun izan dogu eta jente askok sinistu egin dau gurean. Catalunyakoa be arazoa ei da, behin eta barriro halan esaten deuskuelako. Halanda be, arazoa Espainiarena da. Espainia bera da arazoa.

Kosovo “Serbiaren probintzia” dala esaten dabe Espainiako komunikabideek. Gogoratu daigun Kosovok bere independentzia aldarrikatu izan ebala Serbiagaz akordiorik bilatu barik. Ez daigun ahaztu Serbiak izugarrizko txikizioak eragin ebazala Kosovon eta honek nazinoarteko laguntzinoa jaso ebala burua altxau ahal izateko.

Asko dira bere estatus barria onartu daben estaduak. Espaina ez. Txina, Errusia eta Serbiaren multzo bardinean dago Espainia. Ez jake inporta independentziaren alde portzentaje handia atara dala Kosovon. Halango jokabidea Espainiako estaduan emon leitekela pentsatzeak hotzikarea emoten deutse. Eta nazinoarteko mailan onartutea kosovotarren jokabidea legezkoa izan zala onartezina iruditzen jake. Gehiago inporta jake status quo zaharrari eustea pertsonen borondateari baino.

Espainiak bere estadu bako nazinoak zelan tratetan dituan begibistakoa da. Ez dot esango Serbiaren modura jokatzen dauenik, baina euren eskaeren aurrean gorrarena egiten dau. Euren (gure) kultureak bigarren mailakoak dirala pentsetan dabe eta pentsarazo egin gura deuskue. Nazino izaerea Espainiari bakarrik jagoko. Besteak nazinonalidadeak (erregioak) besterik ez dira. Eta inor mobiduten bada, kontuz ibili daitela, hor dagoz eta epaitegiak, konstituzinoaren 8. artikulua eta ganerakoak. Espainiak aginduten dau eta kitto. Ganera, ez gara orain gauza arraroak pentsetan hasiko futboleko Mundu Txapelketea irabazi dabenean!!

Behin eta barriro ahaleginetan dabil Espainia bere nazino “txikien” arazoa konpontzeko. Euren erara, jakina. Eurena inposatuz. Baina batzuetan txikiak uste baino hobeto bizirauten dau, esaera zaharrak dinon modura, asmoz eta jakitez.

Euskal arazoa, Catalunyakoa, Galizakoa,… ez daiela sinplekeririk esan. Arazoa Espainiakoa da. Bere garaian inperio handia izan zan Espainia. Lurralde piloa joan izan dira Espainiatik azken 400 urteetan. Orain, inperioa txikiagoa danean badagoz ondino inperioa kolokan iminten dabenak. Txikiagoa izango ete da inperioa hemendik urte gitxira?

Egunotan bizi dogunak eta bihartik aurrera ikusiko doguzanak argi eta garbi isladatzen dabe espainiar abertzaletasunea bizirik eta indartsu dagoala. Olatua pasau eta joan egingo da. Benetan. Komunikabide forofoek barri onak besterik ez dabez emoten kirol arrakasteak kontetako orduan, baina honeek barriok be akabo egingo dira.

Konfetti artean ez da erraza begiak zabalik mantendutea, baina badago planteau beharreko galderea: Erregina finala ikusten egon zan palkoan Felipe eta Letiziagaz batera. Non egoan erregea? Egia ete dira bere osasun egoerearen inguruan zabalduten dirazan zurrumurruak?

Pozarren dago Espainia. Futbol selekzinoak izugarrizko partidua egin eban Alemania kanporatuz. Finala jokatuko dabe eta txapeldun izateko aukera serioak daukiez. Xavi, Iniesta, Casillas eta ganerakoak artista hutsak dira, bakotxari berea.

Espainian zer jazoten dan ikusita Karl Marx filosofoaren leloa aldatu beharko litzateke. “Erlijioa herrien opioa da” marxismoaren sortzailearen arabera. Esaldia gaurko egoerara egokituta, futbola Espainiaren opioa dala esan beharko litzake. Espainiako ekonomi eredua, adreiluan oinarrituten zana, agortuta dago, langabezi tasarik altuena dauka, bere erabagi ekonomikoak atzerrian hartzen deutsiez, zenbait banku eta aurrezki kutxa euren azkenetan ei dagoz… baina halandabe, txapelketako dirusaririk handiena Espainiak emongo deutse jokalariei (600.000 euro bakotxari finala irabazi ezkero). Jakina, futbolariek marabilak egiten dabezan bitartean, jenteak ez dau denporarik galduko beren poltsikoen egoera aztertuten.

Espainiako ekonomiaren inguruko zurrumurruak futbolak jan ditu. Ez dira lasai egoteko modukoak, ostera, burrunbaren azpian entzuten diranak. Opio dosia horren handia izan bada, bildurra emoten dau pentseteak bakarrik zelango ajea izango dauen Espainiak drogearen efektua pasa eta gero.

Gustora egon nintzan atzo gabaz San Mamesen. AC/DCk bere betiko errepertorioa eskaini eban Bilbon. Zelan geldi egon “High voltage”, “Whole lotta Rosie”, “Highway to hell” edo “Hell bells” lakoak entzuten? Ez neban jesarlekua ezertako erabili izan, kontzertu osoan zehar mobiduten egon nintzalako.

Halandabe, uste baino okerrago hasi zan gaba. Sartu ahal izateko jente ilara handiak egozan eta sarrereak egiaztatzeko jente gitxi. Antolakuntzeak huts nabaria izan ebala iruditu jatan. Arraio, futbola ikusteko ez da horrenbesteko arazo izaten!

Horrezaz ganera, kontzertuaren hasierean audioa oso oso eskaxa izan zan (Saturazinoak eta guzti!!!) baina bandearen beharrak gure pena guztiak bialdu ebazan kontzertua aurrera joan ahala.

Nire lagun batek esaten eustan Angus Young errejistro gitxiko kitarrajolea zala. Eta egia da bere estiloa oso berezia dala eta patroi batetik ez dala sekulan atarako. Baina oholtza ganean daukan indarra eta boterea ez dot sekulan ikusi. Plazagizona baino oholtzagizona dala esango neuke. Zin dagit kontzertu mordoa ikusi dotela urteetan eta gizon honek egiten dauana neurri guztietatik kanpo dago.

Leher eginda atara nintzan baina pozik. San Mameseko adarren gabak min guztiak kendu eustazan.

Egunotan ikusi dogu futbolaren inguruan mobiduten danak burbuilaren itxurea  hartu dauela. Txapelduna izan behar zan Espainia futbol talde indartsu batek menperatu dau. Egunotan jazotakoak erakutsi deusku Espainian espainiar abertzaletasunea egon badagoala, eta abertzaletasun sutsua, alajaina! Besteak beste, ikusi dogu futbola komentetan dabilzan kazetariek eta “adituek” ezin dabela asumidu euren bihotzeko selekzinoak teorian ahula zan selekzino baten kontra partidua galdu egin dauela.

Espainiako futbol selekzinoaren nagusitasuna burbuila badan ala ez hurrengo partiduek esango deuskue, baina zalantza barik Mediapro enpresak dituan zailtasun ekonomikoek frogatzen dabe badagozala beste burbuila bi lehertuteko zorian: futbolarena eta komunikabideena.

Orain egun gitxi esaten neban adreiluarenaren ondoren futbola eta komunikabideak egozala zain. Prentsan ikusi dogu miloe mordoa pagau dirala telebista eskubideak dirala eta. Memoriak huts egiten ez badeust 150 miloe euro pagau ziran hiru urteetako Ligako eskubideen truke. Negozioa borobila zan paperaren ganean: ikusleek dirua pagetan eben partiduak telebistatik ikusi ahal izateko. Honez ganera, bertan iminitako publizidadea merkatuko karuena izango zan. Diru hori jasota, telebistek diru piloa emoten eutsien futbol klubeei. Klubek, euren aldetik, diru piloa hartuten eben munduko jokalaririk onenak fitxau ahal izateko. “Izarretako liga”, bere aldetik, berebiziko amua izango litzake ikusle gehiago erakarteko.

Urteak joan urteak etorri, negozioa ez da horren borobila izan. Futbolak ez dau horrenbesteko ikuslerik erakarri, krisialdiaren ondorioz hurrengo urtetako publizidade prebisinoak ez dira bape goxoak eta futbol taldeek uste baino diru gitxiago hartu beharko dabe telebistetatik. Seguruenik, kontratuetan zehaztutakoa baino gitxiago jasoko dabe.  Katearen hurrengo musturra jokalariak dira. Agoantauko ete dabe jokalariek soldata jaitsierak? Arazo ekonomiko larriak daukiezan kluben egoerea larriagotu egin daiteke hemendik gitxira. Noraino? Gatxa da erantzun egokia emotea, baina nire ustetan aurrerantzean izarretako ligak argi motelagoak izango ditu. Espainarren selekzinoaren modura.